Davranışçı teori kaça ayrılır?

Davranışçı teori, bireylerin davranışlarını anlamak için geliştirilmiş bir psikolojik yaklaşım olup, çeşitli alt kategorilere ayrılmaktadır. Bu alt kategoriler, farklı düşünürlerin katkılarıyla şekillenmiş ve her biri, davranışların nasıl öğrenildiği ve değiştirildiği konusunda benzersiz bakış açıları sunmuştur. Metodolojik ve radikal davranışçılık gibi ana yaklaşımlar, bu teorinin temel taşlarını oluştururken, klasik koşullanma ve edimsel koşullanma gibi öğrenme süreçleri de önemli bir yer tutmaktadır.

Davranışçı kuram, 20. yüzyılda John B. Watson tarafından yapısalcıların zihni süreçlerini inceleyerek bireyi anlama çabasına karşı gelerek, bireyin davranışlarına odaklanmayı hedef alarak oluşturulmuştur. 

Davranışçı kuramın ayrıldığı temel yaklaşımlar:

Davranışçı kuramın diğer sınıflandırmaları:

Başlıca davranışçı öğrenme kuramları:

• Metodolojik davranışçılık. Watson'un davranışçılığı olup, davranışın nesnel çalışmasıdır. Bilişsel süreçler ve içsel durumlar dikkate alınmaz.
• Radikal davranışçılık. Skinner'in davranışçılığıdır. Davranış ilkelerine, organizmanın içsel süreçlerini dahil edecek biçimde genişletilir.

• Teolojik. Bilişsel süreçlerin aksine, nesnel gözlemlere odaklanır.
• Teorik. Gözlemlenebilir içsel süreçleri kabul eder ve dinamiktir.
• Biyolojik. Algısal ve motor davranış modüllerini, davranış sistemlerinin teorisini temele alır.
• Psikolojik davranışçılık. İnsanı merkeze alan ilk genel davranışçı kuramdır.

• Klasik koşullanma (Ivan Pavlov); 
• Edimsel koşullanma (Burrhus F. Skinner); 
• Bitişiklik kuramı (John Watson); 
• Bağlaşımcılık (Edward L. Thorndike); 
• Bitişiklik kuramı (Edwin Ray Guthrie).